Ο Εφιάλτης του Θανάτου / Ε.Π. Παπανούτσος

Είναι αδύνατο στον άνθρωπο να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι φυσική απόληξη της εξατομικευμένης ζωής είναι ο οριστικός αφανισμός της, ο θάνατος. Από τότε που ξύπνησε ο νους του και έθεσε το πρόβλημα, δοκίμασε όλους τους τρόπους , για να εξαλείψει ή να μαλακώσει αυτή την καταθλιπτική σκέψη που ύστερα από ορισμένη ηλικία κάνει αφόρητα πικρή τη γεύση της ύπαρξης – του κακού!  Όσο και να προσπάθησαν μάγοι και προφήτες, ποιητές και παραμυθάδες, ονειροπόλοι και φιλόσοφοι να του δώσουν την ελπίδα ότι η ζωή, με τη μια μορφή ή με την άλλη, συνεχίζεται και πέρα από τον τάφο, ότι μπορεί μάλιστα ( αν φανεί φρόνιμος) να είναι και καλύτερη από την επίγεια, αυτός εξακολουθεί ( όπως ομολογεί και ο υμνωδός της Εκκλησίας) «να θρηνεί και να οδύρεται όταν εννοήσει το θάνατο». Που σημαίνει όχι όταν «καταλάβει» το θάνατο, γιατί αυτός ήταν και μένει ακατάληπτος, αλλά όταν τον «βάλει στο νου του». Πως όμως μπορεί να μην τον «εννοήσει», αφού από τη στιγμή που αισθάνεται το τι γίνεται γύρω του, βλέπει να φεύγουν από τον κόσμο τα αγαπημένα του πρόσωπα, το ένα ύστερα από το άλλο, χωρίς να αφήνουν πίσω τους τίποτα άλλο παρά αναμνήσεις και θλίψη που κι αυτή σιγά – σιγά σβήνει; Παραμυθία λοιπόν δεν υπάρχει, και μόνο θρήνος και οδυρμός μπροστά στο επικείμενο, στο αναπόδραστο τέρμα της πορείας. Συνέχεια

Advertisements

Αγάπη / Κώστας Καρυωτακης

Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι
Και με είδε μια αχτίδα

Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν έιμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

Λήθη / Λορέντζος Μαβίλης

Καλότυχοι οἱ νεκροὶ ποὺ λησμονᾶνε
τὴν πίκρια τῆς ζωῆς. Ὅντας βυθίσει
ὁ ἥλιος καὶ τὸ σούρουπο ἀκλουθήσει,
μὴν τοὺς κλαῖς, ὁ καημός σου ὅσος καὶ νἆναι.

Τέτοιαν ὥρα οἱ ψυχὲς διψοῦν καὶ πᾶνε
στῆς λησμονιᾶς τὴν κρουσταλλένια βρύση·
μὰ βοῦρκος τὸ νεράκι θὰ μαυρίσει,
ἂ στάξει γι᾿ αὐτὲς δάκρυ ὅθε ἀγαπᾶνε.

Κι ἂν πιοῦν θολὸ νερὸ ξαναθυμοῦνται.
Διαβαίνοντας λιβάδια ἀπὸ ἀσφοδύλι,
πόνους παλιούς, ποὺ μέσα τους κοιμοῦνται.

Ἂ δὲ μπορεῖς παρὰ νὰ κλαῖς τὸ δείλι,
τοὺς ζωντανοὺς τὰ μάτια σου ἂς θρηνήσουν:
Θέλουν μὰ δὲ βολεῖ νὰ λησμονήσουν.

Piedra de Sol (Ηλιόπετρα) / Octavio Paz

(Δυστυχώς μια μικρή δόση μαγείας των ποιημάτων χάνεται στη μετάφραση. Όσο καλή κι αν είναι. Γι’ αυτό το ποίημα  του Οκτάβιο Παζ, «Ηλιόπετρα» , παραθέτεται εδώ στη πρωτότυπη γλώσσα, τα ισπανικά.                                                                                                                                                                            Καλή ανάγνωση σε εσάς που γνωρίζετε ισπανικά. Όσο για εμάς τους άλλους, αρκούμαστε στο μεταφρασμένο, που δεν μας εμπόδισε η μετάφραση να το ερωτευθούμε.)

 

Piedra de Sol

La Treizième revient… c’est encor la première;
et c’est toujours la seule, – ou c’est le seul moment:
car es-tu reine, ô toi! la première ou dernière?
es-tu roi, toi le seul ou le dernier amant?

Gérard de Nerval, Arthémis

Un sauce de cristal, un chopo de agua,

un alto surtidor que el viento arquea,

un árbol bien plantado mas danzante,

un caminar de río que se curva,

avanza, retrocede, da un rodeo

y llega siempre:

un caminar tranquilo

de estrella o primavera sin premura,

agua que con los párpados cerrados

mana toda la noche profecías,

unánime presencia en oleaje,

ola tras ola hasta cubrirlo todo,

verde soberanía sin ocaso

como el deslumbramiento de las alas

cuando se abren en mitad del cielo,

Συνέχεια

Παραπλανητικός ο Ευρωκεντρισμός / Γ. Δερτιλής

Μπορεί να γραφτεί μια Ιστορία της Ευρώπης πέρα από τις εθνικές ιστορίες; Είναι ορθό να γράφεται η Ιστορία του κόσμου από ευρωκεντρική σκοπιά; Ναι και όχι, κατά τη γνώμη μου. Το όχι στηρίζεται σε γερά επιχειρήματα. Η Ευρώπη δεν ήταν ποτέ ένα σύνολο συνεκτικό. Οι εσωτερικές της διαφορές ήταν πάντοτε σημαντικότερες από την οποιαδήποτε ενότητα. Άλλωστε, η «ευρωπαϊκή ενότητα» ήταν και είναι μια παραπλανητική ιδεολογία. Συνέχεια

Η περιπλανώμενη το όνομα αρμόζει /Φ. Πεσσόα

Έχω τόσα αισθήματα
που συχνά πείθω τον εαυτό μου
ότι είμαι αισθηματίας,
Αλλά αναγνωρίζω, μετρώντας τον
ότι όλο αυτό είναι σκέψη,
πού τελικά δεν ένιωσα ποτέ.
Έχουμε, όσοι ζούμε,
μια ζωή πού είναι ζωντανή
Και μιαν άλλη πού σκεπτόμαστε,
και η μόνη οπού ζούμε
είναι εκείνη που είναι μοιρασμένη
ανάμεσα στη βέβαιη και την περιπλανώμενη.
Στην οποία περισσότερο από πραγματική,
Η περιπλανώμενη το όνομα αρμόζει
Κανείς δε θα το ξέρει να το εξηγήσει,
Και ζούμε κατά τρόπο,
που η ζωή που κάποιος έχει,
είναι εκείνη που έχει να σκέπτεται.

 ( Πηγή: politeianet.gr )