Σονέτα (17.) / W. Shakespeare

Δικό σου θέλημα είναι να κρατά η μορφή σου
τα βλέφαρα μου τα βαριά ανοιχτά μέσα στη νύχτα;
Τον βαθύ τον ύπνο τάχα εσύ ταράζεις μ’ έναν ίσκιο
που, όμοιος με εσένα, ξεγελά την όραση μου;

Μήπως από μακρυά το πνεύμα σου μου στέλνεις
για να κατασκοπεύει όλες μου τις πράξεις;
πικρές ντροπές για να μου βρίσκει ή μάταιες ώρες;
κ’ είναι από ζήλεια που έτσι πάντα είσαι κοντά μου;

Όχι, θαρρώ, δε μ’ αγαπάς στ’ αλήθεια τόσο
είναι η δικιά μου αγάπη που ύπνο δε μ’ αφήνει
η αληθινή πιστή μου αγάπη, που μου παίρνει
κάθε γαλήνη κι αγρυπνά ως φρουρός για σένα.

Για χάρη σου αγρυπνώ που κάπου αλλού αγρυπνάς,
σ’ άλλους κοντά, πολύ μακριά από μένα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s