Οι Φτωχοί / Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι

(απόσπασμα)
…Μιλάγαμε για όλα, όσα μας πέρναγαν απ’ το μυαλό, όσα ξεχειλίζανε από την καρδιά, όσα ζήταγαν να εκφραστούν- κι ήμασταν σχεδόν ευτυχισμένοι… ωχ οι μέρες εκείνες ήταν θλιβερές και χαρούμενες μαζί- όλα ανακατεμένα· και τώρα που τις αναθυμάμαι, νιώθω χαρά και θλίψη. Οι αναμνήσεις, τόσο οι χαρούμενες, όσο και οι πικρές, πάντα σε βασανίζουν· έτσι τουλάχιστον μου συμβαίνει εμένα· μα και το βάσανο είναι γλυκό. Κι όταν κάτι σου βαραίνει τη καρδιά κι όταν πονάει η καρδιά σου και θλίβεται μελαγχωλόντας, τότε οι αναμνήσεις τη δροσίζουν και της δίνουν ζωή, όπως οι δροσοσταλίδες ένα νοτισμένο βράδυ, ύστερ’ από μια ζεστή μέρα, δρσοσίζουν και δίνουν ζωή στο φτωχό, το μισοραμένο λουλούδι που το ‘καψε το λιοπύρι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s