Victor Jara/ Te Recuerdo Amanda

Σε θυμάμαι, Αμάντα, τον βροχερό δρόμο/ Τρέχοντας στο εργοστάσιο όπου ο Μάνουελ δούλευε/ Το μειλίχιο χαμόγελό σου, τη βροχή στα μαλλιά σου/ Τίποτα δεν είχε σημασία, θα συναντιόσουν μαζί του, μαζί του, μαζί του/ Έμεναν ακόμα πέντε λεπτά/ Η ζωή είναι αιώνια σε πέντε λεπτά/ Το σφύριγμα που ακούγοντας, για να γυρίσει στη δουλειά/ Και εσύ περπατούσες φωτίζοντας τα πάντα στο διάβα σου/ Για εκείνα τα πέντε λεπτά ανθοφορούσες/ Και εκείνος έτρεχε στα βουνά για να πολεμήσει, εκείνος που ούτε μύγα δεν είχε πληγώσει ποτέ/ Και σε εκείνα τα πέντε λεπτά όλα εξαφανίσθηκαν/ Το σφύριγμα που ακούγοντας για να γυρίσει στη δουλειά/ Πολλοί, όμως, δε γύρισαν πίσω/ Ούτε ο Μάνουελ γύρισε

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s