Μόνος / E.A. Poe

Δεν ήμουν σαν τους άλλους εγώ από παιδί
δεν έβλεπα όπως αυτοί
δεν έβγαζα τα πάθη μου από κοινή πηγή

Η θλίψη μου δεν έσταζε από την ίδια βρύση
Τα ίδια τραγούδια δεν ξυπνούσαν στη καρδιά μου τη χαρά
και ό,τι αγαπούσα το αγαπούσα ερημικά

Τότε, λοιπόν, που ήμουν παιδί
– και χάραξε η συννεφιά που έγινε ζωή μου-
ό,τι καλό και ό,τι κακό για ‘μένα είχε βυθό
ένα βυθό μυστήριο που ακόμα με τυφλώνει

ο χείμαρρος και η πηγή
ο ήλιος που με τύλιγε χρυσάφι φθινοπωρινό
το αστροπελέκι που άπλωνε πάνω μου όλοφωτα φτερά
η μπόρα, η βροντή, το σύννεφο, έπαιρναν μορφή
κι ας ήταν καταγάλανοι γύρω μου οι ουρανοί
δαίμονα μεσ’ το βλέμμα του
απ’ τον καιρό που ήμουν παιδί

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s