Αγάπη / Κώστας Καρυωτακης

Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι
Και με είδε μια αχτίδα

Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν έιμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

Λήθη / Λορέντζος Μαβίλης

Καλότυχοι οἱ νεκροὶ ποὺ λησμονᾶνε
τὴν πίκρια τῆς ζωῆς. Ὅντας βυθίσει
ὁ ἥλιος καὶ τὸ σούρουπο ἀκλουθήσει,
μὴν τοὺς κλαῖς, ὁ καημός σου ὅσος καὶ νἆναι.

Τέτοιαν ὥρα οἱ ψυχὲς διψοῦν καὶ πᾶνε
στῆς λησμονιᾶς τὴν κρουσταλλένια βρύση·
μὰ βοῦρκος τὸ νεράκι θὰ μαυρίσει,
ἂ στάξει γι᾿ αὐτὲς δάκρυ ὅθε ἀγαπᾶνε.

Κι ἂν πιοῦν θολὸ νερὸ ξαναθυμοῦνται.
Διαβαίνοντας λιβάδια ἀπὸ ἀσφοδύλι,
πόνους παλιούς, ποὺ μέσα τους κοιμοῦνται.

Ἂ δὲ μπορεῖς παρὰ νὰ κλαῖς τὸ δείλι,
τοὺς ζωντανοὺς τὰ μάτια σου ἂς θρηνήσουν:
Θέλουν μὰ δὲ βολεῖ νὰ λησμονήσουν.

Piedra de Sol (Ηλιόπετρα) / Octavio Paz

(Δυστυχώς μια μικρή δόση μαγείας των ποιημάτων χάνεται στη μετάφραση. Όσο καλή κι αν είναι. Γι’ αυτό το ποίημα  του Οκτάβιο Παζ, «Ηλιόπετρα» , παραθέτεται εδώ στη πρωτότυπη γλώσσα, τα ισπανικά.                                                                                                                                                                            Καλή ανάγνωση σε εσάς που γνωρίζετε ισπανικά. Όσο για εμάς τους άλλους, αρκούμαστε στο μεταφρασμένο, που δεν μας εμπόδισε η μετάφραση να το ερωτευθούμε.)

 

Piedra de Sol

La Treizième revient… c’est encor la première;
et c’est toujours la seule, – ou c’est le seul moment:
car es-tu reine, ô toi! la première ou dernière?
es-tu roi, toi le seul ou le dernier amant?

Gérard de Nerval, Arthémis

Un sauce de cristal, un chopo de agua,

un alto surtidor que el viento arquea,

un árbol bien plantado mas danzante,

un caminar de río que se curva,

avanza, retrocede, da un rodeo

y llega siempre:

un caminar tranquilo

de estrella o primavera sin premura,

agua que con los párpados cerrados

mana toda la noche profecías,

unánime presencia en oleaje,

ola tras ola hasta cubrirlo todo,

verde soberanía sin ocaso

como el deslumbramiento de las alas

cuando se abren en mitad del cielo,

Συνέχεια

Η περιπλανώμενη το όνομα αρμόζει /Φ. Πεσσόα

Έχω τόσα αισθήματα
που συχνά πείθω τον εαυτό μου
ότι είμαι αισθηματίας,
Αλλά αναγνωρίζω, μετρώντας τον
ότι όλο αυτό είναι σκέψη,
πού τελικά δεν ένιωσα ποτέ.
Έχουμε, όσοι ζούμε,
μια ζωή πού είναι ζωντανή
Και μιαν άλλη πού σκεπτόμαστε,
και η μόνη οπού ζούμε
είναι εκείνη που είναι μοιρασμένη
ανάμεσα στη βέβαιη και την περιπλανώμενη.
Στην οποία περισσότερο από πραγματική,
Η περιπλανώμενη το όνομα αρμόζει
Κανείς δε θα το ξέρει να το εξηγήσει,
Και ζούμε κατά τρόπο,
που η ζωή που κάποιος έχει,
είναι εκείνη που έχει να σκέπτεται.

 ( Πηγή: politeianet.gr )

Κι ἤθελε ἀκόμη… / Μανόλης Αναγνωστάκης

Κι ἤθελε ἀκόμη πολὺ φῶς νὰ ξημερώσει. Ὅμως ἐγὼ
Δὲν παραδέχτηκα τὴν ἧττα. Ἔβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφῆ ἔπρεπε νὰ σώσω
Πόσες φωλιὲς νεροῦ νὰ συντηρήσω μέσα στὶς φλόγες.
Μιλᾶτε, δείχνετε πληγὲς ἀλλόφρονες στοὺς δρόμους
Τὸν πανικὸ ποὺ στραγγαλίζει τὴν καρδιά σας σὰ σημαία
Καρφώσατε σ᾿ ἐξῶστες, μὲ σπουδὴ φορτώσατε τὸ ἐμπόρευμα
Ἡ πρόγνωσίς σας ἀσφαλής: Θὰ πέσει ἡ πόλις.
Ἐκεῖ, προσεχτικά, σὲ μιὰ γωνιά, μαζεύω μὲ τάξη,
Φράζω μὲ σύνεση τὸ τελευταῖο μου φυλάκιο
Κρεμῶ κομμένα χέρια στοὺς τοίχους, στολίζω
Μὲ τὰ κομμένα κρανία τὰ παράθυρα, πλέκω
Μὲ κομμένα μαλλιὰ τὸ δίχτυ μου καὶ περιμένω.
Ὄρθιος καὶ μόνος σὰν καὶ πρῶτα περιμένω.

Μίμηση της Βροντής / Ευγένιο Μοντάλε (Eugenio Montale)

Φαίνεται πως καθένας από τους ζώντες

μιμείται ένα πρότυπο

εν αγνοία του, εγχείρημα που δε συνίσταται.

Μα το χειρότερο έλαχε σε όποιον θωρεί το δικό του

να ορθώνεται μπροστά του ως άγαλμα.

Μη μιμηθείτε το μάρμαρο, άνθρωποι. Αν δεν μπορείτε
Συνέχεια