Είμαστε Ρατσιστές; / Ρ. Σωμερίτης

Οι περισσότεροι από όσους μιλούν και γράφουν γι αυτό το θέμα χρησιμοποιούν δύο επιχειρήματα. Σύμφωνα με το πρώτο, ο Έλληνας, από τη φύση του, δεν είναι ρατσιστής. Και σύμφωνα με το δεύτερο, σε σύγκριση με τα όσα συμβαίνουν στην άθλια Δύση, τα δικά μας δεν είναι τίποτε και μόνο κάτι ευρωλιγούρηδες κατηγορούν στη πατρίδα τους χωρίς να καυτηριάζουν τα αίσχη των δυτικών πατρόνων τους. Δε χρειάζεται κόπος, για να διαπιστώσει κανείς ότι το πρώτο επιχείρημα είναι καθαρά ρατσιστικό. Και δε χρειάζεται πολλές λέξεις, για να χαρακτηρίσει κανείς σαν άκριτα εθνικιστικό και παραπλανητικό το δεύτερο επιχείρημα, διότι παρακάμπτει σκόπιμα τον παγκόσμιο χαρακτήρα της αντιρατσιστικής πάλης  και το γεγονός ότι το πρώτο καθήκον κάθε πολίτη είναι να σκουπίζει πρώτα μπροστά στη δική του πόρτα και όχι να αναζητεί άλλοθι στις βρωμιές του γείτονα. Συνέχεια

Advertisements

Η Παρακμή των Ιδανικών / Α.Κιτσάκης

 

[…] Αν θα ‘θελε κανείς να προσδιορίσει τα ιδανικά της νεότερης Ελλάδας , θα ήταν αρκετά δύσκολο να τα ξεκαθαρίσει απόλυτα. Το σίγουρο πάντως είναι ότι τα εθνικιστικό ιδανικό καλλιεργήθηκε εντονότατα σε πολλές περιόδους σαν επίσημο ιδανικό, με επιπτώσεις τις περισσότερες φορές οδυνηρές, όχι τόσο λόγων των πολεμικών απωλειών, αλλά και γιατί συνοδευόταν από πατριδοκαπηλία, εμπάθεια, φανατισμό, σκόπιμη διάκριση σε Έλληνες και  ανθέλληνες, πολίτες περιωπής και πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Αλλά αν πάλι, όπως είναι αναγκαίο, συνδέσουμε τα ιδανικά με τις υπάρχουσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, σίγουρα θα συμφωνήσουμε με την άποψη του Έριχ Φρομ ότι τα ιδανικά σήμερα είναι: χρήμα, δύναμη, επιτυχία. Συνέχεια

Δεκέμβρης 1944

Κατά τη διάρκεια του  επόμενου τετάρτου της ώρας, παρατηρούσα τους διαδηλωτές να καταφτάνουν στην πλατεία κρατώντας τα πλακάτ και σημαίες αγγλικές, αμερικάνικες, ρώσικες, ελληνικές… Στάθηκα έξω από το καφενείο του Γιαννάκη…, παρατηρούσα τη διαδήλωση να προχωρεί. Η κεφαλή της διαδήλωσης είχε φτάσει στο δρόμο που περνά μπροστά από τα Παλαιά Ανάκτορα, όταν τη προσοχή μου τράβηξαν φωνές μιας ομάδας αξιωματικών της αστυνομίας που έσκυβαν από το μπαλκόνι του δευτέρου πατώματος του κτιρίου, ακριβώς πάνω από το καφενείο. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι οι αξιωματικοί κρατούσαν όπλα έτοιμοι να πυροβολήσουν. Άλλοι ήσαν όρθιοι και άλλοι γονατιστοί, ώστε μόνο τα κεφάλια τους ήσαν ορατά. Ένας ή δύο σημάδευαν τη πρώτη γραμμή της διαδήλωσης. Υπέθεσα ότι τούτο ήταν απλώς μια προφύλαξη, σε περίπτωση που οι διαδηλωτές θα επετίθεντο  κατά της αστυνομίας. Συνέχεια

Παιδεία και Ελευθερία/Παναγιωτόπουλος

Έχω παρατηρήσει πολλές φορές πως η παιδεία είναι ένα κοφτερό σπαθί που στρέφεται εναντίον εκείνου που το προσφέρει, κατά γενική τουλάχιστον εκτίμηση. Για τούτο και «κατά κανόνα» οι απολυταρχίες ευνοούν κοινωνική αθλιότητα και την απαιδευσία. Ο απαίδευτος έτσι που είναι γεμάτος δεισιδαιμονίες και προλήψεις, κι έτσι που είναι ξαρμάτωτος από υλική δύναμη, υποτάσσεται ευκολότερα στην εξουσία. Και αν καμιά φορά εξεγερθεί, η εξέγερσή του είναι απόρροια στυγνής απόγνωσης. Οι ορδές που οδήγησαν σε δεινές περιπέτειες οι μεγάλοι κατακτητές του κόσμου τούτου ήταν σχηματισμένες από τέτοια αφώτιστα, απαίδευτα, άβουλα πλάσματα, πεινασμένους που περίμεναν να αρπάξουν το βιος του άλλου, στερημένους που ονειρεύονταν βιασμούς, αδικημένους που προσδοκούσαν μια μέρα καλύτερη είτε σε τούτον είτε σε κάποιον άλλο κόσμο. Συνέχεια

Ιδιοτέλεια και Ατομικό Συμφέρον / Erich Fromm

Ο σύγχρονος πολιτισμός και διαποτισμένος από ένα ταμπού σχετικά με την ιδιοτέλεια. Διδασκόμαστε πως το να είμαστε ιδιοτελείς είναι αμάρτημα ενώ είναι αρετή να αγαπάμε τους άλλους. Είναι βέβαιο πως το δόγμα αυτό έρχεται σε χτυπητή αντίθεση με τη πρακτική της σύγχρονης κοινωνίας, που υποστηρίζει το δόγμα ότι η πιο δυναμική και η πιο δικαιολογημένη παρόρμηση στον άνθρωπο είναι η ιδιοτέλεια και ότι, ακολουθώντας αυτή την επιτακτική παρόρμηση, το άτομο συμβάλλει κατά τον καλύτερο τρόπο στο κοινό καλό. Ωστόσο, το δόγμα που ανακηρύσσει την ιδιοτέλεια σαν το μεγαλύτερο κακό και την αγάπη σαν την ύψιστη αρετή, εξακολουθεί να είναι ισχυρό. Η ιδιοτέλεια χρησιμοποιείται εδώ σχεδόν σαν συνώνυμο της φιλαυτίας. Έχει κανείς να διαλέξει ανάμεσα στο να αγαπά τους άλλους, που είναι αρετή, ή να αγαπά τον εαυτό του , που είναι αμάρτημα. Συνέχεια

Nature Boy / Miles Davis

There was a boy
A very strange enchanted boy
They say he wandered very far
Very far, over land and sea

A little shy and sad of eye
But very wise was he

And then one day, a magic day
He passed my way, and while we spoke
Of many things, fools and kings
This he said to me

«The greatest thing you’ll ever learn
Is just to love and be loved in return»

«The greatest thing you’ll ever learn
Is just to love and be loved in return»