Οι Δαιμονισμένοι / Φ.Μ. Ντοστογιέβσκη

fd3356c6-dcd0-430f-8862-5a3a0714f5c5_1

Δεν είναι το βιβλίο ενός Ανθρώπου, δεν είναι το βιβλίο ενός Λαού και μιας Εποχής – είναι το Ημερολόγιο της Ψυχής του Κόσμου. Ποτέ και σε κανένα έργο λογοτεχνικό, κοινωνιολογικό, φιλοσοφικό, δεν παρουσιάστηκε ακέραιη η Ανθρωπότητα, έτσι και τόσο γυμνή αντίκρυ στη Φύση, στον Θεό, στον εαυτό της. Το πρόβλημα, το αιώνιο πρόβλημα της ζωής και της καταγωγής της και του σκοπού της, το πρόβλημα της ελευθερίας της βούλησης και των ορίων της, το πρόβλημα του θανάτου και της εκλογής του, ποτέ κανείς δεν το βίωσε τόσο καυστικά, τόσο τραγικά, όσο οι Δαιμονισμένοι. Συνέχεια

Οι Φτωχοί / Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι

(απόσπασμα)
…Μιλάγαμε για όλα, όσα μας πέρναγαν απ’ το μυαλό, όσα ξεχειλίζανε από την καρδιά, όσα ζήταγαν να εκφραστούν- κι ήμασταν σχεδόν ευτυχισμένοι… ωχ οι μέρες εκείνες ήταν θλιβερές και χαρούμενες μαζί- όλα ανακατεμένα· και τώρα που τις αναθυμάμαι, νιώθω χαρά και θλίψη. Οι αναμνήσεις, τόσο οι χαρούμενες, όσο και οι πικρές, πάντα σε βασανίζουν· έτσι τουλάχιστον μου συμβαίνει εμένα· μα και το βάσανο είναι γλυκό. Κι όταν κάτι σου βαραίνει τη καρδιά κι όταν πονάει η καρδιά σου και θλίβεται μελαγχωλόντας, τότε οι αναμνήσεις τη δροσίζουν και της δίνουν ζωή, όπως οι δροσοσταλίδες ένα νοτισμένο βράδυ, ύστερ’ από μια ζεστή μέρα, δρσοσίζουν και δίνουν ζωή στο φτωχό, το μισοραμένο λουλούδι που το ‘καψε το λιοπύρι.

Το υπόγειο/ Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι

(απόσπασμα)

Κι από που το πήραν όλοι αυτοί οι σοφοί, πως ο άνθρωπος έχει ανάγκη από κάποια κανονική, κάποια ενάρετη βούληση; Από τι φαντάστηκαν,, πως ο άνθρωπος έχει εξάπαντος από μια λογικά συμφέρουσα βούληση; Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από μια μονάχα ανεξάρτητη βούληση , οτιδήποτε κι αν του στοίχιζε αυτή η ανεξαρτησία και σ’ οτιδήποτε κι αν τον οδηγούσε, Ε, κι ύστερα η βούληση πάει κατά διαόλου.

Το όνειρο ενός γελοίου

Ωστόσο, όλοι βαδίζουν και τείνουν προς τον έναν και τον ίδιο στόχο από τον σοφό ως τον χειρότερο κακούργο, μόνο που πορεύονται προς τα εκεί από διαφορετικούς δρόμους . Αυτή είναι μια παλιά αλήθεια αλλά τουλάχιστον να και κάτι καινούριο: δεν θα γελαστώ πολύ. Γιατί είδα την Αλήθεια, είδα και ξέρω ότι οι άνθρωποι μπορούν να είναι ωραίοι και ευτυχισμένοι χωρίς να χάσουν την επίγεια ζωή. Δε θέλω ούτε μπορώ να το πιστέψω πως το κακό είναι η φυσική κατάσταση των ανθρώπων. Ωστόσο, είναι αποκλειστικά γι αυτήν μου τη πεποίθηση που με κοροϊδεύουν.

(απόσπασμα από «Το Όνειρο Ενός Γελοίου», Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι )