Ιδιοτέλεια και Ατομικό Συμφέρον / Erich Fromm

Ο σύγχρονος πολιτισμός και διαποτισμένος από ένα ταμπού σχετικά με την ιδιοτέλεια. Διδασκόμαστε πως το να είμαστε ιδιοτελείς είναι αμάρτημα ενώ είναι αρετή να αγαπάμε τους άλλους. Είναι βέβαιο πως το δόγμα αυτό έρχεται σε χτυπητή αντίθεση με τη πρακτική της σύγχρονης κοινωνίας, που υποστηρίζει το δόγμα ότι η πιο δυναμική και η πιο δικαιολογημένη παρόρμηση στον άνθρωπο είναι η ιδιοτέλεια και ότι, ακολουθώντας αυτή την επιτακτική παρόρμηση, το άτομο συμβάλλει κατά τον καλύτερο τρόπο στο κοινό καλό. Ωστόσο, το δόγμα που ανακηρύσσει την ιδιοτέλεια σαν το μεγαλύτερο κακό και την αγάπη σαν την ύψιστη αρετή, εξακολουθεί να είναι ισχυρό. Η ιδιοτέλεια χρησιμοποιείται εδώ σχεδόν σαν συνώνυμο της φιλαυτίας. Έχει κανείς να διαλέξει ανάμεσα στο να αγαπά τους άλλους, που είναι αρετή, ή να αγαπά τον εαυτό του , που είναι αμάρτημα. Συνέχεια

Ο φόβος μπροστά στην ελευθερία /Έριχ Φρομ

(Η ροπή καταστροφής είναι αποτέλεσμα της αβίωτης ζωής, απόσπασμα σελ.207-208)

Φαίνεται πως ο βαθμός της ροπής καταστροφής που συναντιέται στα άτομα είναι ανάλογος με το βαθμό κατά τον οποίο παρεμποδίζεται η ανάπτυξη της ζωής. Με αυτό δεν αναφερόμαστε στις ατομικές απογοητεύσεις αυτής ή της άλλης ενστικτώδους επιθυμίας, αλλά στα εμπόδια που παρεμβάλλονται στη ζωή στο σύνολό της, στην καταστολή της αυθόρμητης ανάπτυξης και έκφρασης των αισθησιακών, συναισθηματικών και πνευματικών ικανοτήτων του ανθρώπου. Η ζωή έχει το δικό της εσωτερικό δυναμισμό. Τείνει να αναπτυχθεί, να εκφραστεί, να βιώσει. Φαίνεται πως αν προβληθούν εμπόδια σ’ αυτή την τάση, η ενέργεια που κατευθύνεται προς τη ζωή υφίσταται μια διαδικασία αποσύνθεσης και μεταβάλλεται σε ενέργεια που κατευθύνεται προς την καταστροφή. Με άλλα λόγια : η παρόρμηση προς τη ζωή και η παρόρμηση προς τη καταστροφή είναι δύο αμοιβαία ανεξάρτητοι παράγοντες, αλλά βρίσκονται σε αντίστροφη αλληλεξάρτηση. Συνέχεια