Αγάπη / Κώστας Καρυωτακης

Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι
Και με είδε μια αχτίδα

Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν έιμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

Advertisements

Λήθη / Λορέντζος Μαβίλης

Καλότυχοι οἱ νεκροὶ ποὺ λησμονᾶνε
τὴν πίκρια τῆς ζωῆς. Ὅντας βυθίσει
ὁ ἥλιος καὶ τὸ σούρουπο ἀκλουθήσει,
μὴν τοὺς κλαῖς, ὁ καημός σου ὅσος καὶ νἆναι.

Τέτοιαν ὥρα οἱ ψυχὲς διψοῦν καὶ πᾶνε
στῆς λησμονιᾶς τὴν κρουσταλλένια βρύση·
μὰ βοῦρκος τὸ νεράκι θὰ μαυρίσει,
ἂ στάξει γι᾿ αὐτὲς δάκρυ ὅθε ἀγαπᾶνε.

Κι ἂν πιοῦν θολὸ νερὸ ξαναθυμοῦνται.
Διαβαίνοντας λιβάδια ἀπὸ ἀσφοδύλι,
πόνους παλιούς, ποὺ μέσα τους κοιμοῦνται.

Ἂ δὲ μπορεῖς παρὰ νὰ κλαῖς τὸ δείλι,
τοὺς ζωντανοὺς τὰ μάτια σου ἂς θρηνήσουν:
Θέλουν μὰ δὲ βολεῖ νὰ λησμονήσουν.

Η περιπλανώμενη το όνομα αρμόζει /Φ. Πεσσόα

Έχω τόσα αισθήματα
που συχνά πείθω τον εαυτό μου
ότι είμαι αισθηματίας,
Αλλά αναγνωρίζω, μετρώντας τον
ότι όλο αυτό είναι σκέψη,
πού τελικά δεν ένιωσα ποτέ.
Έχουμε, όσοι ζούμε,
μια ζωή πού είναι ζωντανή
Και μιαν άλλη πού σκεπτόμαστε,
και η μόνη οπού ζούμε
είναι εκείνη που είναι μοιρασμένη
ανάμεσα στη βέβαιη και την περιπλανώμενη.
Στην οποία περισσότερο από πραγματική,
Η περιπλανώμενη το όνομα αρμόζει
Κανείς δε θα το ξέρει να το εξηγήσει,
Και ζούμε κατά τρόπο,
που η ζωή που κάποιος έχει,
είναι εκείνη που έχει να σκέπτεται.

 ( Πηγή: politeianet.gr )

Μίμηση της Βροντής / Ευγένιο Μοντάλε (Eugenio Montale)

Φαίνεται πως καθένας από τους ζώντες

μιμείται ένα πρότυπο

εν αγνοία του, εγχείρημα που δε συνίσταται.

Μα το χειρότερο έλαχε σε όποιον θωρεί το δικό του

να ορθώνεται μπροστά του ως άγαλμα.

Μη μιμηθείτε το μάρμαρο, άνθρωποι. Αν δεν μπορείτε
Συνέχεια